Home

Laatste dagen
 
Wat is de afgelopen maand ontzettend snel voorbij gegaan en andere andere kant heb ik zoveel gezien, ervaren en beleefd dat het ook een hele lange periode lijkt.
Zelfs in deze laatste dagen gebeurt er veel. Gisteren is de kleine T. opgehaald en vandaag M. Een jongetje van 2.5 jaar en veel groter dan zijn leeftijd leek. Daardoor werd hij ook vaak overvraagd.
Wij (vrijwilligers) zijn er allemaal een beetje beduusd van dat hij van de een op de andere dag weggaat. Toen Glynnis dit aan hem vertelde zag je dat hij stil werd en voelde dat er wat zou gaan gebeuren.
Hij praatte nog niet, maar zei wel duidelijk alles na en begreep ook wel veel dingen.
Wij waren er niet bij toen hij vanmiddag is opgehaald, maar alle kinderen schijnen gehuild te hebben. M. kwam bij Isaiaih 54 toen hij een half jaar was.

We zijn bij een familie te gast geweest. Deze familie had een dag tevoren hun 25 jarige dochter begraven die overleden is aan suikerziekte. Dit was ook de reden dat onze trip een dag later van start ging.
In Lesotho (spreek uit Loesoethoe) leven ze nog een eeuw terug. De familie woont allemaal op 1 stuk grond in verschillende rondavels. Opa is het hoofd van het hele gezin en bij aankomst hebben we hem allemaal begroet. Hij sprak een beetje engels maar was helaas moeilijk te verstaan. Maar de gastvrijheid is ontzettend groot. Ze hebben voor ons gekookt (en we waren deze keer met een grote groep van 16 personen). We zijn naar the village gelopen waar een groep vrouwen klaar zat om ons te verwelkomen. Hun namen begonnen allemaal met MA een teken dat ze moeder zijn. De namen stonden op hun t-shirt. Ze deden allemaal dansjes voor ons en we hebben graan gemaald welke op een dikke steen lag en die we met een kei kapot hebben gerold.

Allemaal hartelijk bedankt wederom voor alle leuke berichtjes die jullie geplaatst hebben op mijn weblog. Het doet me goed dat veel mensen met me meeleven en iedereen nieuwsgierig is naar mijn belevenissen. Dus hier maar weer een blog.
We komen net thuis (dinsdag 19.00 uur) van de film en daarna zijn we uit eten geweest met de oudste kinderen (8 kk).
In twee fases zijn we naar de bioscoop gereden waar de film om drie uur begon.
We hebben de film “Legend of the gardiaan”, de film ging over uilen.
Op zich was het een mooie film, maar voor sommige kinderen was het te heftig.
L. was al bij mij op schoot gekropen en deed af en toe zijn t shirt voor zijn ogen.
Zijn hart ging te keer van de spanning. Maar mooi vonden ze het wel.
Na de film zijn we bij Wimpie uit eten geweest. Grappig om te zien dat je aan tafel zit met 8 zwarte kinderen en 4 blanke aunties. Opvallend vind ik dat de kleur bruin zoveel kleurverschillen kent.

Weekend wildpark
 
Afgelopen weekend zijn we naar St Lucia geweest om het wildpark Hluhluwe/Imfolozi (spreek uit sloesloewie) te bezichtigen. Vrijdagochtend werden we om 6.30 opgehaald en vier uur later kwamen we aan in St Lucia. Dit weekend was een lang weekend vrij voor de Afrikanen en velen waren dus op pad. Het was voor Pieter onze gids moeilijk om een backpackers te vinden waar we konden overnachten, maar gelukkig heeft hij er eentje gevonden. Vanwege de grote droogte die er heerst in Zuid Afrika hadden we het hele weekend geen stromend water. We konden ons dus niet douchen en de wc moest doorgespoeld worden met een emmer water. Ook dat went weer snel.
Zaterdag zijn we om half vijf opgestaan, zodat we om zes uur als een van de eersten het park in konden rijden.
Ik voelde me echt bij de wilde dieren op bezoek in hun terratorium. Wat is het een geweldige belevenis om ze in hun oorspronkelijke omgeving te mogen waarnemen!!!

Hallo allemaal,

Hier ben ik weer vanuit het verrre warme Zuid Afrika. Ik kan me bijna niet voorstellen dat het bij jullie zo miezerig is geweest. Maar het is inmiddels weer een beetje beter weer heb ik gelezen in een mailtje van Irene.
Gisteren hebben we devrijwilligersdag gehad. We moesten eerst 's morgens werken vanaf zeven uur. Ik zou rijden (links met het stuur aan de rechterkant) en ja hoor ik reed bij ons de dam af en ging over een paaltje heen die daar lag. Kon geen kant meer op. (marian weer)
Maar geen nood, we zijn naar het politiebureau gegaan die tegenover ons volunteershouse ligt en hebben een sterke brede politieman meegenomen.

Maandag 20 september
 
Vandaag zijn we weer aan het werk gegaan, het werk waar we voor komen.
We werken vanaf vandaag in shifts en dat houdt in dat er een tweetal van 7.00 tot 15.00 uur werkt. Deze geven de kinderen eten en brengen de “oudsten” naar school. We helpen mee om het huis wat toonbaar te maken en af te wassen. Tegen de tijd dat je daar mee klaar bent zijn er inmiddels wel een aantal wassen gedraaid (op 1 dag 8 wassen). De droge was kan afgehaald worden en opgevouwen. Tegen half tien worden de andere collega vrijwilligers gehaald met de auto. We hebben namelijk 1 auto tot onze beschikking. Het andere tweetal werkt van 10.00 tot 18,00 uur.

Maandag 20 september
 
Vandaag zijn we weer aan het werk gegaan, het werk waar we voor komen.
We werken vanaf vandaag in shifts en dat houdt in dat er een tweetal van 7.00 tot 15.00 uur werkt. Deze geven de kinderen eten en brengen de “oudsten” naar school. We helpen mee om het huis wat toonbaar te maken en af te wassen. Tegen de tijd dat je daar mee klaar bent zijn er inmiddels wel een aantal wassen gedraaid (op 1 dag 8 wassen). De droge was kan afgehaald worden en opgevouwen. Tegen half tien worden de andere collega vrijwilligers gehaald met de auto. We hebben namelijk 1 auto tot onze beschikking. Het andere tweetal werkt van 10.00 tot 18,00 uur.

Weekend 17-18-19
 
We hebben een fantastisch weekend achter de rug. Vrijdagochtend om 6.00 uur zijn we opgehaald door Pieter onze gids voor onze trip naar de Western Cape in de buurt van Port Elizabeth. Langs de snelweg lopen mensen gewoon alsof er niets aan de hand is. Ook moet jer niet raar staan te kijken als er koeien, schapen, honden of geiten zomaar de weg oversteken. Onderweg zag ik steeds meer Afrika zoals ik het in mijn hoofd had; zoals vrouwen met emmers water op hun hoofd, rondavels (kleine ronde huisjes), door de velden smalle paadjes.
Na zes uur rijden kwamen we bij het huis van Pieter in Mngazana waar we de eerste nacht hebben overnacht. Prachtig gelegen met ruim uitzicht over zee, wat een paradijs.

Aankomst:
 
Ik ben goed aangekomen in Durban. Vanaf Schiphol naar Frankfurt was een uurtje vliegen. Van Frankfurt naar Jo-burg was een stukje langer, ongeveer negen uur vliegen, maar ik heb af en toe gelukkig even kunnen slapen. We hadden enige vertraging en daardoor miste ik de aansluiting in Durban. Ze boekten me gelijk over naar een volgende vlucht, dus geen gestress. Aangezien ik opgehaald zou worden door een aantal menen van Be More en een mede vrijwilliger. In Durban heb ik even gebeld, zodat ze er rekening mee konden houden en wat later bij Isaiaih weg konden gaan.
Heerlijk dat niemand onrustig werd door mijn vertraging, ik ook in het geheel niet.
In Durban aangekomen moest ik wel erg lang bij de bagageband wachten en helaas “mijn” koffer zat er niet bij. De volgende vlucht afgewacht (een uurtje) maar helaas ook geen koffer.

Hallo allemaal,

De koffer (Renate bedankt) is gepakt en staat klaar voor vertrek. Ik heb nog ruimte over zelfs!!! Morgen de laatste spulletjes erbij in stoppen, de deksel erop en wegwezen maar.
Ik heb nu al een ontzettende leuke tijd gehad met de voorbereidingen en mensen die hun betrokkenheid tonen en vertoef nog niet eens in Zuid Afrika en heb de kinderen nog niet eens gezien. GEWELDIG. Volgens mij kan mijn avontuur al niet meer stuk.
Ik vertrek morgen (zondag) om 20.05 vanaf Schiphol via Frankfurt naar Durban, alwaar ik maandag om 11.15 voet op Afrikaanse bodem zal zetten.
Er is geen tijdsverschil tussen nederland en Afrika, een jetlag blijft me dus gespaard.
Met een slaappil van de huisarts neem ik toch aan dat ik wel even de ogen dicht kan doen, zodat ik niet helemaal "gaar" aan zal komen. We wachten af.

Hallo allemaal,

Opeens gaat de tijd wel heel erg snel, nog maar 28 dagen voor vertrek naar Isaiaih 54 in Durban Zuid Afrika. De meeste voorbereidingen zijn al wel getroffen.
De vaccinaties heb ik gehad, kort voor vertrek krijg ik de laatste.
Ik heb een internationaal rijbewijs gekocht en een creditkaart, die  uiteindelijk via de ANWB bemachtigd heb, nadat het bij de INGbank een dusdanig gedoe was dat ik ben overgestapt naar de ANWB. Gelukkig ging dit allemaal van een leien dakje.
Ik moet nog kleine dingetjes aanschaffen, zoals plastic handschoenen, stroopwafels voor Glennys en een extra reisverzekering afsluiten.
Daar heb ik de komende vier weken nog ruimschoots de tijd voor.
Ook heb ik besloten om dit jaar mijn verjaardag maar wel te vieren, zodat ik familie en vrienden dan nog allemaal even kan ontmoeten.

Nog 70 dagen te gaan en dan ben ik In Durban Zuid Afrika waar ik als vrijwilliger mee ga werken in een huis waar een echtpaar een twintigtal (en soms meer) kinderen opvangt.
Eindelijk kan ik datgene wat ik al jaren wilde in vervulling laten gaan!!!!!!!!!!
Ik ben reuze benieuwd naar het land, de geur, de kinderen en mijzelf in den vreemde.
Hoe zal het zijn om zolang van huis te zijn, zonder Irene, familie, vrienden en bekenden. Een totaal andere wereld, levenshouding en - ritme.
Ik zal de komende weken af en toe een berichtje schrijven om jullie op de hoogte te houden van mijn voorbereidingen.
Jullie mogen natuurlijk reageren (maar alleen als je het leuk vindt).
Tot 12 september vind ik dat leuk en na 12 september zou ik het wel heel erg leuk vinden om af en toe een berichtje te krijgen.
Tot mijn volgende episteltje,
Marian